line decor
 
 
 
 
 
 
STULLE NACHT, TOËVERNACHT

’t Was koud, dee nacht. Een buitenwijnd jeug de sneeuw óp, en de minsen dee nog buiten wazzen gungen mót alderasie óp huis an. Thuis brangdde ’t vuur in de haerde. De tafel was ëdekt, en de kaersen wazzen annësteuken. ’t Was de aauwud vur Kursaauwud.
Nog mar éën enkelde man leup deur de verlichte straeten. Z’n rugge was ëbeugen, en hij leup mar deur deur de sneeuw en de kouwe, zónger zelf te weten waar die óp an gung. D’r was gin mins dee óp t’m wachtten. Dirk had gien femielje en gien thuis.
De minsen keken naer dum as tie vurbij gung. Hij schunk daer gien andacht an. Zónger achteróm te kijken leup tie gewooën deur. Hij fleut zachies vur z’n aigen, en de sneeuwvlokken bleven in z’n baerd hangen.
Toch was tie nijt alléënig in dee kouwe nacht … Een klain hóngkien leup achter dum an. Waar kwam dee nou vandaan? Óm z’n nek dreug tie een halsbangde mót een ster.
Too Dirk ’t hóngkien zag, begunnen z’n oëgen te stralen. “Bin je de weg kwijt ëraakt? Dan kannen we beterder bij mekaar blijven.” De hóngd keek tum an.
Beschut ónger de takken van een groëte sparreboëm pakten Dirk een ainde broëd uit een tas uit dee die óp z’n rugge dreug en snie dat an tweeën. “Hier!” zai die mót een glimlach. “ ’t Is gien kaeimael vur een aauwud as vanaauwud, mar meer he‘k nijt.”
Ómdat ’t Kursaauwud was vertelden die een verhaaltjen dat ie as kijnd héël neutig ëveunden had. Daernae fleut ie nog wat. Oék de wijnd fleut. Ammar harder en harder, ammar kouwer en kouwer. “Kóm óp,” zai Dirk. Hij dee de kraag van z’n ouwe, tot óp de draed versleten, wijnterjas ómhoëg. “Laeten we schuilen in dee hut gunder.”
Ze zatten daer een héël poësien, lekker warm in ’t strooi. Too klunk daer inéënen een stem: “Schrik nijt en luister goeëd. Ik bin gien hóngd. Ik bin een toëvenaar.”
“Jij? Een toëvenaar?” zai Dirk verbaasd.
“Vanaauwud hem ik m’n aigen in een hóngd verangerd, ómdat ik deegéëne dee goeëd vur m’n wezen zou wou beloënen,” zai de toëvenaar. “En jij binnen de éënigste dee goeëd vur m’n wazzen. Óm je te bedanken zal ik je groëste wens vervullen. Vertel mijn deries wat jou groëste wens is.”
“Ik wul gien groëte dingen en ’k het niks noëdig,” zai Dirk. “Mar ’k het altijd wel een hóngd hemmen wullen.”
De toëvenaar docht lang nae. Was dat nou Dirk’s groëste wens? Too besleut ie dat ie graeg de beste kammeraad van ouwe Dirk wezen wou. En hij gaf vurgoeëd z’n toëverkracht óp.
Héël vroog de are marrëgen vertruk ouwe Dirk uit de hut uit óm veder te gaen. En z’n kammeraad, de hóngd, dee vólgden d’m.

Gebaseerd op het verhaal in versvorm: "Et si l'on parlait d'un certain Riton" van Dominique Marchand. In ’t Huizers vertaald door Alex van der Hulst


terug naar Huizer dialect